Search

Mavie Dupont

"მძიმეა ცხოვრება იქ, სადაც მყუდროება არ სუფევს"

საიდი

შუა დღეზე ვიღვიძებთ და ვსაუზმობთ 4-ის წუთებზე. ჩაშავებული თვალის უპეებით, ჩამოშვებული მხრებით, არაფრისმთქმელი და დაღლილი გამომეტყველებით ვეძებთ მორჩენილ "ნადავლს". იმას, რომელიც წინა დღეს იაფად მოგვცეს. ხარისხიან გართობას ვეძახით მთელი ღამე გაბრუებულ ცეკვას და დიდხნიან სიცილს. სხვადასხვა ქალაქებში ვუტოვებთ ნიშნებს ერთმანეთს.... Continue Reading →

მეორე დღე

ჩვენს ქალაქში სხვანაირი დილაა.. დღე მეორე. გარშემო ყველაფერი ისეა, თითქოს ფილმის მთავარი გმირი ვარ, რომელიც დიდ ქალაქში, უამრავ ადამიანს შორის დადის და მარტოა. მეორე დღეს სხვანაირადაა უკვე. აღარ გეშინია. გული გწყდება და განიცდი. მიზეზი გაინტერესებს მხოლოდ და არ ფიქრობ რისი... Continue Reading →

პირველი დღე

ეს გავს ნარკოტიკისთვის თავის დანებებას. ეს გავს სიგარეტისთვის და ჭამისთვის თავის დანებებას. ეს გავს ალკოჰოლისთვის თავის დანებებას. იმ ყველაფერს გავს რასაც გინდა მოეშვა და პროცესზე არანაკლებ გვნებს უარყოფა. ფიზიკურად ცდილობ გაუმკლავდე შენს სურვილებს. დარბიხარ, ვარჯიშობ, მეგობრებს ხვდები, წიგნებს კითხულობ (უკვე... Continue Reading →

ვერ დაიძინებ

ოთახში მარტო რჩები და ვერ იძინებ. წესით ყველაფერი ისეა თითქოს პრობლემა არ უნდა იყოს, მაგრამ რაღაც გაწუხებს. გენატრება? რა საშინელებაა.. რა სისულელეა.. როგორ შეიძლება ასეთ დროში, ასეთ მანძილზე, იყოს ვიღაც ისეთი, გჭირდებოდეს და გენატრებოდეს იმდენად, რომ ვერ იძინებდე. შეგრძნება გაქვს,... Continue Reading →

18 მარტი

ადამიანები მიდიან და მოდიან. ყველა და ყველაფერი იცვლება. შენ რჩები. წლებია ვუყურებ როგორ იცვლები, იხვეწები, ხან ასეთი ხარ, ხან ისეთი. შენი სუნამოს სუნი მძაფრდება და შენი ხასიათიც დინჯდება დროსთან ერთად. სურვილები გიქრება, ადამიანების გარეშე რჩები და ხდები უფრო საქმიანი, უფრო... Continue Reading →

არ მიღალატო.

მოდი ვილაპარაკოთ: -არ მიღალატო. და არ დაიფიცო რომ ვიქნებით ერთად, მამის სახელით და სულიწმინდის და აწ და მარადის, სანამ სიკვდილი არ დაგვაშორებს. არ მიღალატო. შენ არ იცი მე რომ ვინერვიულებ და თმა გამითეთრდება, თვალები ჩამიშავდება, ლოყები ჩამიცვივდება. შენ არ იცი... Continue Reading →

სახლში კაცი არაა

ოთახში შუქი უნდა ავანთო. ჩამრთველს ხელს ვაჭერ და ვხედავ ელვას, შემდეგ ისევ სიბნელეს. ასე გრძელდება ყველა ჯერზე. ყოველ საღამოს. ერთ კვირაზე მეტია. ოთახში შუქი არაა. დიდი ხანია სარეცხის მანქანა გარბის იმ ადგილიდან სადაც დავამწყვდიეთ. ყოველთვის როცა ვრთავთ და ვტოვებთ, მხვდება... Continue Reading →

გაივლის

არაუშავს თუ რაღაც ისე არ ხდება როგორც მიჩვეულები ვართ. არაუშავს თუ სადღაც ძალიან რთულ სიტუაციაში აღმოვჩნდით და გავიჭედეთ. ყველანაირი მნიშვნელობით. არაუშავს თუ ყველაფერი მაგრად მიდის და უცებ აღარაფერი გამოგვდის. არაუშავს თუ სიმშვიდეს ვკარგავთ და ზოგჯერ აღელვებულები, საშინელ ხასიათზე ვცდილობთ გამოსავლის... Continue Reading →

თბილისი-ნიუ იორკი-თბილისი

ახლა შენ გძინავს. მე დღის პირველ ნახევარს ვამთავრებ უკვე თბილისში. ძალიან მენატრები. ყველაზე მეტად როცა მჭირდები იმ მომენტს ვიხსენებ შენი აქ ყოფნა როცა არ ვიცოდი და შემხვდი. რამდენი მატირე. ძალიან მენატრები. მშვიდად მინდა გეძინოს. რთულია გრძელი დღეები და უფრო რთულია... Continue Reading →

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑