Search

Mavie Dupont

"მძიმეა ცხოვრება იქ, სადაც მყუდროება არ სუფევს"

30-1.2.

როგორ უნდა დაიჯერო ადამიანის, რომელიც მხოლოდ ამბობს და არ აკეთებს? როგორ უნდა გვჯეროდეს რომ სიყვარული არსებობს, როცა ერთს ამბობენ და მეორეს აკეთებენ. როგორ უნდა დავიჯეროთ ღმერთის, რომელიც სხვას ამბობს და რამეს თუ აკეთებს კიდევ მშვენიერი, მაგრამ არაფერს.. როგორ დავუჯეროთ მჩხიბავებს,... Continue Reading →

Advertisements

აინ

პირველად ვნახე როგორ წახვედი. აქამდე სულ ისე იყო, სახლში ამოვიდოდი, ოთახში შევირბენდი, აივნის კარს გამოვაღებდი და აღარ იყავი. დღეს პირველად ვნახე როგორ წახვედი.. აბაზანაში შევედი, ონკანი მოვუშვი და პატარა ბავშვივით ვტიროდი. რამდენიმე საათის წინ, მეგობრებთან ერთად ბედნიერები ვისხედით და იმის... Continue Reading →

27 ნოემბრიდან

ნუ გეშინია, არ დაგივიწყებ.. არ იფიქრო რომ დღეებში ჩაგსვამ,შეგიყვარებ და მერე დამავიწყდები. არც ის იფიქრო, ამის მერე, ოდესმე, მხოლოდ იმიტომ მიგატოვებ დრო არ მექნება: შენი თვალების საყურებლად, შენი ხელების შესახებად, შენი ტუჩების საკოცნელად.. არ დაიჯერო, წავალ და არ გეცოდინება, არ... Continue Reading →

ალექსანდროვის ბაღის ფოთლები

2012 წლის პოსტია ❤

21.11.2012

ვსხედვართ სკამზე და გავყურებთ ალექსანდროვის ბაღს: სულმთლად ჭადრის გაშემოდგომებული ფოთლებითაა სავსე, თბილ, მზისფერ ყვითლად.. ვნანობ, რომ ფოტოაპარატი არ მაქვს თან. ჰჰ..
– ააა, რა ბედნიერი ხალხია.. – ვამბობ მე.
– ვინ?
– მეეზოვეები..
– რატომ?
– ააა, გახედე, შემდგომის ფოთლებს აგროვებენ.. გვიან.
– უიმე, კარგი, რა..
– აიი, რა?
– რად გინდა?
– აუჰ, რას ამბობ. ყვითელ-ყვითელ ბედიერებას აგროვებენ.. სიამოვნებით დავგვიდი მეც..
– მე – არა.. – ცხვირს იბზუებს ჩემი მაკრინე.
– მე – კი.
– იიჰ, კარგი, რა.. – მეუბნება და საუბარი სხვა თემაზე გადააქვს.
მერე წავიდა.

*

ვისხედით, ვსაუბრობდით. მეეზოვეები ალექსანდროვის ბაღში ჩამოცვენილ ჭადრის ფოთლებს ისევ გვიდნენ, ერთ ადგილას აგროვებდნენ.. პირწმინდად ასუფთავებდნენ ბაღს.
ერთი ნელ-ნელა მოგვიახლოვდა. უფრო მოგვესმა ცოცხის ფოთლებზე შრიალის სასამოვნო ხმა.. უჰ, ნამეტანი კაი იყო.
– აუ, მინდა ამ ფოთლების დაგვა.. რა სასიამოვნო ხმაა.. – მეუბნება თათია, თან თვალებს ღიმიანად ნაბავს.
– ჰო, ბედნიერებაა.. მეც სიამოვნებით დავგვიდი.. – ვპასუხობ მე ნასიამოვნები.
– აუ, მოდი, დავგავოთ..

View original post 338 more words

პატარა ზოგი

ზოგჯერ მენატრები. და ხშირად მინდა გითხრა. საღამოს უფრო მეტად ვფიქრობ შენზე და ყველა დილამდე მომყვება. რაც უფრო დაღლილი ვარ, რაც უფრო ცუდ ხასიათზე, რაც უფრო ნაწყენი, მით უფრო ძლიერი სურვილი მაქვს გელაპარაკო, მოგიყვე, ამოვისუნთქო. ზურგი შეგაქციო და დავიძინო. ასეთ დროს,... Continue Reading →

გამაღვიძა

სექტემბერი გავიდა. გამაღვიძა. აქ ცივი წვიმაა უფრო. თავიდან შემეშინდა. სათქმელი უნდა დამეტოვებინა შენთვის, ისტორიები უნდა მომეყოლა, სიტყვები შემეგროვებინა, მაგრამ შენ არ იყავი. დავბრუნდი დაცარიელებული და ცივი. ბევრმა თქვა შეიცვალა-ო, სხვანაირი გახდა-ო.. თავიდან ვერ ვხვდებოდი, ჩვეულებრივი ვიყავი, ისევ იგივე. ნელ-ნელა მივხვდი... Continue Reading →

დაგვიანდა

არ ვართ ნორმალურები. სადღაც გვეჩქარება მუდმივად, სადღაც ვაგვიანებთ. მთელ დროს ვუთმობთ მუშაობას და მერე მთელი ღამე ამ უაზრო რუტინიდან თავის დაღწევა გვინდა. გავრბივართ. ძააალიან შორს და სწრაფად გავრბივართ. არავინაა ვინც იტყვის: "გაჩერდი" ისე, მენატრები ხოლმე, ვგრძნობ როგორ მიჭერენ ყელში შენკენ... Continue Reading →

Rückkehr

რამდენი ხანია გიყურებ?! ყველა ჯერზე როცა უნდა იყოს, ყველა მომენტში ვცდილობ აგიხსნა რას ნიშნავს როცა ხარ. ეზოში ვიჯექი, საღამო იყო, ჩემს ზურგს უკან ჯაზი ისმოდა. გელოდებოდი და ვუყურებდი ბავშვებისგან დაცარიელებულ სათამაშო მოედანს, დაღლილი ხალხისგან განტვირთულ ჰამაკებს და ვიცოდი ჯერ არ... Continue Reading →

გამარჯობა შენი !

ეს პოსტი არის რთული პერიოდის გადალახვის მერე. დღეების და თვეების გავლის მერე, როცა უნდა დავბრუნდეთ იქ საიდანაც გამოვიქეცით. ეს პოსტი არის ჩემი საჩუქარი იმ ადამიანისთვის, ვინც სულ მეხმარება და ცდილობს არ გავჩერდე. იმისთვის, ვისაც ნებისმიერ დროს შემიძლია დავურეკო და ვუთხრა:... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑